Niedziela Wniebowstąpienia 2019 r.

Kiedy zgłębiam dzisiejsze Słowo Boże to zachowanie Jezusa przypomina mi bardzo mocno nasze boliwijsko-latynoskie klimaty. Mówi On do swoich Apostołów, że jeszcze nie czas wykonywać ciężką pracę. Nakazuje im pozostać jeszcze w Jerozolimie i nie silić się na wiele. Tutaj określa się to jednym popularnym słowem: mañana co w ścisłym znaczeniu językowym oznacza „jutro”. A właściwie oznacza: nie ma co się spieszyć, może zrobię to jutro a może za tydzień; relaks i spokój. Właśnie wróciłem ze straganu z owocami, gdzie zazwyczaj kupuję owoce. Sprzedawczyni sama wychowuje kilkoro dzieci a zakupy u niej to też pomoc materialna dla niej. Uwierz, że w Boliwii w tropiku mamy takie owoce, o których nikt z nas, ludzi z Europy nie słyszał. Chciałem kupić Sfru. To owoc podobny do pomarańczy, który według reklamujących go ludzi zawiera w sobie zmieszane 7 smaków różnych owoców tropikalnych. Tak, jest bardzo smaczny. Pytam moją panią sprzedawczynię czy ma go w swoim bogatym asortymencie. Niestety odpowiada: nie mam. Widząc moją nietęgą minę szybko dodaje. Ale będzie jutro, czyli mañana. Znając prawdziwe znaczenie tego słowa odpowiedziałem, że dobrze, poczekam do końca następnego tygodnia. Skwitowała to pocieszającym uśmiechem.

Jezus odchodząc mówi do uczniów, żeby czekali i na spokojnie, więc swoiste mañana. Wie, że zostawia im arcytrudne zadanie w postaci budowania Kościoła. Właściwie ponad ludzkie siły. Ale stawiając ten ogrom zadań nie pozostawia ich bez niezbędnych przeogromnych narzędzi. Dlatego każe im czekać w spokoju. Najpierw chce ich uzbroić w moc z wysoka. Sam Duch Święty przyjdzie, aby być przy nich i ich umacniać. W logice Jezusa jest tak: najpierw daje zadanie, później uzbraja do niego jak największego wojownika i dopiero posyła. 

Piszę to, bo wydaje mi się, że w naszym życiu jako chrześcijanina potrzeba nam więcej mañana – w sensie spokoju w podchodzeniu do zadań danych nam przez Mistrza. Najczęściej jesteśmy mistrzami w zamartwianiu się o wszystko. Oto ze Słowa Bożego płynie plan działania chrześcijanina. Najpierw rozpoznaj czy to, co Ci poleca to Jego geniusz czy Twoje urojone wariactwo. Zapewniam, zawsze na modlitwie Bóg potwierdza swoje posłanie. Jeśli to Jego dzieło to nie bój się. Ze spokojem realizuj to, bo na pewno dostaniesz moc z wysoka, która uzdolni Cię do tego wszystkiego. Jeśli nie możesz czegoś zrealizować zastosuj mañana, tzn. czekaj na moc Bożą, która ma przyjść.

A tak na koniec. Nawet nie wiesz, Czytelniku jak tu, w Boliwii jest mi niesamowicie bliskie to, co napisałem. A co do rajskich owoców sfru. Kupiłem pomarańcze. Uwierz, one są też niebiańsko smaczne.

VI Niedziela Wielkanocna 2019 r.

Słowo na tę niedzielę będzie krótkie. Piszę je w nocy po wszystkich zajęciach, które były na parafii. Ale nie trzeba wielu słów o sprawie, która dziś szczególnie mnie uderza ze Słowa, które Chrystus mi daje. 

Spotykam się z grupą młodzieży, która przygotowuje się do bierzmowania już trzeci miesiąc. Na początku poprosiłem ich, że jeśli coś mówię niepoprawnie, aby mnie poprawiali. A jeśli brakuje mi słowa trzeba mi podpowiadać. Ja jestem dla nich przewodnikiem na drodze wiary (a przynajmniej niegodnie próbuję) a oni moimi nauczycielami hiszpańskiego. No i mój pomysł… nie wypalił. Kiedy zmagam się z jakimś słowem pytam i… nie dostaję odpowiedzi. Spytałem naszej siostry zakonnej Gosi, która pracuje długie lata w Boliwii co jest. Odpowiedziała, że młodzież jest bardzo zakompleksiona i zamknięta. Potrzeba długich miesięcy, aby zaczęli bardzo aktywnie się włączać. A już na pewno nie będą poprawiać swojego Padre. 

Piszę tę historię z życia, bo myślę, że każdy z nas nie ma poczucia zdrowej (nie pysznej) wyjątkowości samego siebie. W różny sposób swoje kompleksy maskujemy i nie przyznajemy się do nich przed nami samymi. A dziś Ewangelia, która jest czystą prawdą, więc sam Bóg Ojciec do nas woła. On w Trójcy Świętej chce przyjść do nas i w nas zamieszkać. Jak musimy być cenni w oczach Boga, że Ten, który jest wszechmocny chce mieszkać w nas. Nie ma lepszej rekomendacji najwyższej wartości niż Bóg, który chce być z Tobą non stop w Twoim życiu i w Twoim wnętrzu. 

Chrześcijanin to człowiek chodzący z uśmiechem na ustach i z głową do góry. Obserwując siebie i innych widzę pewną zależność. Im więcej Boga w życiu, tym większe poczucie wartości i śmiałość w relacjach. Bóg leczy nasze zranienia z przeszłości i nie pozwala nam się bać relacji z innymi. Co możemy stracić, skoro mamy wszystko, czyli Jego.

V Niedziela Wielkanocna 2019 r.

W Boliwii, podobnie jak to robiłem przez ostatnie lata w Polsce, tłumaczę istotę Kościoła. Dzieciom mówię, że Kościół to nie kościół w znaczeniu budynku. Dorosłym natomiast, że Kościół to nie tylko duchowni i osoby konsekrowane. W tym zmaganiu się Pan Bóg przez dzisiejsze Słowo podniósł mi poprzeczkę. W jaki sposób?

W pierwszym czytaniu widzimy jak św. Paweł i św. Barnaba tworzą Kościół wśród pogan. Głoszą Słowo Boże, umacniają wiernych i ustanawiają Starszych (biskupów). Ale w tym wszystkim nie może nam umknąć jedna bardzo ważna rzecz. Obaj apostołowie każde swoje działanie odnoszą do Boga. Starszych polecili… Panu. Przybyli do Antiochii, bo… łaska Boża tego chciała (w znaczeniu sam Bóg). Na miejscu opowiedzieli o swoich dziełach dokonanych w poprzednich miejscach? Nie! Mówią, że Bóg przez nich działał. Bóg w ich działaniu i Słowie jest sprawcą wszystkiego co tworzy Kościół.

Drugie czytanie to opowieść o Nowym Jeruzalem. Jest to symbol Kościoła. Zostaje dany Ziemi z… Nieba. Jest to miejsce mieszkania Boga z ludźmi. Jest piękny i święty, ale pięknem i świętością samego Boga. Do Nowego Jeruzalem zaproszony jest każdy. Nawet najgorszy grzesznik.

W Ewangelii Jezus po zbawieniu ludzi a w trakcie tworzenia się Kościoła zapowiada, że przejdzie On do całkiem innej przestrzeni tej wspólnoty. Pójdzie do Ojca, aby wraz z Duchem Świętym dalej uświęcać wierzących. Są dwa światy Kościoła – ziemia oraz niebo jako miejsce przebywania Boga.

Kościół to nie budynek ani duchowni. I wydawałoby się, że można zostać na definicji Kościoła jako wspólnoty wszystkich ochrzczonych. Ale dzisiejsze Słowo mówi nam, że to tylko wycinek obrazu Kościoła. Trzeba dodać do tego całą rzeczywistość Trójcy Świętej i Bożego działania.

Sprawa jest o tyle ważna, bo stanowi jak zawsze odpowiedź Bożego Słowa na rzeczywistość, która jest teraz. Wiem co się dzieje w Polsce i jak trudno jest dziś przyznawać się, że jestem Kościołem. Jednak Bóg dziś tłumaczy, że to, co dziś jest krytykowane i przez wielu odrzucane to właściwie tylko wycinek, bo pozostaje jeszcze Bóg. On też stanowi Kościół. I chociaż my, jako Kościół ziemski okazujemy się strasznymi grzesznikami i nie dorastamy do niczego, o czym mówi Ewangelia, to nad tym wszystkim jest On. Każdy kto będzie chciał, przyjdzie i u Boga się uświęci. Mimo wszystko. Bóg zawsze będzie działał w swoim Nowym Jeruzalem. Nawet jeśli Kościół ziemski nie będzie nic znaczył i będzie totalnie odrzucony. Czy boję się tego? Nie. Wierzę, za papieżem Benedyktem XVI, który pisał o tym już dawno temu, że będzie to najlepszy czas na głoszenie Ewangelii. Głowa do góry, bo „bramy piekielne go nie przemogą”.

IV Niedziela Wielkanocna 2019 r.

Niedziela Dobrego Pasterza to nie jest nigdy temat oderwany od rzeczywistości. O ile dzieci w Polsce w wielkich miastach jeżdżą ze swoimi nauczycielami w ramach wycieczek szkolnych oglądać zwierzęta domowe, tak tu owce to rzeczywistość codziennego dnia. Zdjęcie, które jest u góry zrobiłem w tym tygodniu. Wracałem z jednego z cmentarzy po pogrzebie. Tym razem to starsza pasterka, która pilnuje owiec. Cała sytuacja dzieje się niedaleko nowej szkoły, więc dzieci mają widok codzienny. Szkoła, jedna z trzech, jest o tyle interesująca, że ładnie zbudowana, ale na zupełnie pustym miejscu za zabudowaniami. Oczywiście przyleciał helikopterem sam prezydent, aby ją uroczyście otworzyć. U nas w Boliwii robi się takie rzeczy, żeby przyleciał prezydent. Wszyscy machali i uśmiechali się mając w głowie, że to dzięki niemu to mają. Hmmm…

Jednak nie o Pasterzu chcę dziś pisać. Stwierdziłem, że obraz ten jest tak znany przez wszystkich chrześcijan, że mogę skoncentrować się dziś na zupełnie czymś innym. Porusza mnie bardzo dziś w pierwszym czytaniu sprawa św. Pawła i św. Barnaby w Antiochii Pizydyjskiej. Głoszą oni z mocą Pana Jezusa i bardzo szybko okazuje się, że na ich spotkania przychodzi całe miasto zafascynowane Ewangelią. Żydzi, którzy na początku towarzyszyli im i ich słuchali zaczynają czuć coraz większą zazdrość. Nikt tak nie reaguje kiedy to oni chwalą Boga Jahwe. Jednak przychodzą z zewnątrz Paweł i Barnaba i gromadzą się wszyscy. Z wielką złością przeciwstawiają się apostołom. Nie chodzi o polemikę z treściami samymi w sobie. Chodzi o tą wielką zadrę zazdrości w sercu. Myślę, że w głębi serca byli przekonani o mocy i prawdzie Ewangelii. Ale to oni głoszą a nie my.

Zdarzało mi się, że w moim życiu podobnie z zazdrością wypowiadałem się niezbyt dobrze o rzeczach, które w rzeczywistości były bardzo dobre. W głębi serca wiedziałem, że to jest dobre, pozytywne i od Jezusa. No ale ja tego nie robię. Więc trzeba skrytykować i wmówić sobie, że to jest złe.  Dziś staram się tak nie robić. To mechanizm w nas, ludziach, który opisuje pierwsze czytanie. Myślę, że dziś Bóg apeluje przez to Słowo i chce powiedzieć, że skoro jesteśmy w Jego owczarni to powinniśmy zawsze być otwarci na Jego działanie. Nawet przez innych ludzi, po których byśmy się  nie spodziewali. Jeśli to jest dobra rzecz i ją rozpoznasz to nie zazdrość tylko przyjmnij i pomóż w tym dziele, bo Pan przychodzi w tym i do Ciebie.

III Niedziela Wielkanocna 2019 r.

Prowadzę wśród kandydatów do bierzmowania kurs Nowe Życie. Jeśli go znasz to wiesz jak Słowo Boże w nim zawarte może przemienić wszystko. Jeśli go nie znasz – poznaj! Lubię patrzeć i widzieć na twarzach słuchaczy, kiedy Słowo Boże trafia do ich serc. Nie tylko na kursie, ale zawsze wtedy, kiedy głoszę. Jasne, że jestem tylko narzędziem a owoce daje Mistrz. Ale po ludzku lubię widzieć jaśniejące nową perspektywą oczy. Na marginesie mówiąc, Czytelniku – mała, ale ważna prośba. W czasie homilii słuchaj patrząc na głoszącego. To ważne dla nas księży i głoszących. Patrząc potwierdzasz, że to Słowo jest Ci potrzebne wybijając z głowy poczucie zniechęcenia, które próbuje nam ciągle podszeptywać diabeł. Ale patrząc zaciekawionym wzrokiem wymagasz od duszpasterza. Zamiast narzekać na jakość homilii, słuchaj i patrz dając do zrozumienia, że jesteś wymagającym słuchaczem, dla którego trzeba Słowo przemedytować i „obgadać” z Panem. Wracając do meritum. W czasie naszych konferencji widziałem na twarzach młodych ludzi dwa razy duże poruszenie. Jest to o tyle szczególną rzeczą, że pracuję wśród Colia czyli ludzi z gór. A uwierz, oni nie są w ogóle wylewni w wyrażaniu siebie. Pierwszy raz, gdy mówiłem o tym, że Jezus pokazuje nam prawdę o nas samych wyrzucając kłamstwa, które nam wmawia szatan, zapytałem retorycznie czy jest w grupie dziewczyna, która myśli o sobie jako o nieatrakcyjnej i bezwartościowej porównując się do koleżanek. Silne poruszenie na twarzach. Drugi raz był bardziej spektakularny, bo dotyczył i chłopców. Rozmawialiśmy o naszym obrazie Boga, który wyrobiliśmy sobie lub jaki nam przekazano. Obraz Boga, który poznaliśmy czytając przypowieść o synu marnotrawnym był tak skrajnie inny niż obrazy w ich głowach. Obraz Boga karającego i nieosiągalnego zetknął się z prawdziwym obrazem Boga kochającego ponad wszystko i mimo wszystko, bliskiego i na wyciągnięcie ręki. To spowodowało poruszenie wewnątrz i odbiło się na twarzy moich młodych słuchaczy. 

Fałszywy obraz Boga lub przeakcentowanie totalne jednego z Jego przymiotów zamyka nam drogę do pokochania Go i do nawrócenia. A wystarczy słuchać Słowa Bożego. W kuchni, gdy kucharz jest mistrzem w swoim fachu nie przesadza ze smakami (słodki, gorzki, słony, kwaśny) a one wzajemnie się uzupełniają tworząc artyzm smaku potrawy. Dzisiejsze Słowo Boże robi to samo z dwoma obrazami Boga. 

Z jednej strony mamy Boga potężnego. W pierwszym czytaniu Apostołowie odpowiadają z odwagą na zarzuty głoszenia Ewangelii. Mówią o Jezusie, którym pogardzili wszyscy. On umarł i zmartwychwstał. Ale teraz jest potężny i trzyma w swoich rękach losy świata. Tak, to jest ich Mistrz i Pan. Pięknie to podkreśla św. Jan w Apokalipsie. Widzi jak Baranek zabity, czyli Jezus odbiera wszelką chwałę od wszelkiego stworzenia. Te wszystkie mądre stworzenia mówią ciągle, że Jezus ma wszelką moc. Nie tylko nad Kościołem czy Ziemią jako planetą. Ale nad wszystkimi istniejącymi galaktykami. To jest Twój Pan – nieograniczenie potężny.

Z drugiej strony widzimy w Ewangelii tego wszechmocnego naszego Pana w zwyczajnych czynnościach dnia. Przychodzi On, żeby pobyć ze swoimi apostołami. Daje rady co do połowu, przygotowuje ognisko, piecze ryby i zajada się nimi. Bierze na spacer i rozmowę świętego Piotra. To potrzeba Pana by być blisko tych, których ukochał. Miłość to chęć bycia z ukochaną osobą jak najczęściej. To drugie oblicze Pana.

Zbalansuj swoje patrzenie na Jezusa. To da Ci właściwy obraz. To Bóg wszechmocny, który jest groźny przez swoją moc. Z drugiej strony ten Jezus chce być obecny w Twoim życiu, w Twoich normalnych obowiązkach. Jego misja w ciele na ziemi się zakończyła. Ale wierzę, że gdyby mógł to teraz chętnie wziąłby Cię na spacer, aby porozmawiać i zapytać z uśmiechem: Kochasz mnie?

Niedziela Miłosierdzia 2019 r.

Niedziela Miłosierdzia jest oktawą Zmartwychwstania. Tak jakbyśmy byli ciągle w dniu zmartwychwstania. Myślę, że połączenie Niedzieli Zmartwychwstania Pańskiego z dzisiejszą Niedzielą Miłosierdzia jest niezwykle trafne i ma samo w sobie przesłanie. W końcu o ten właśnie termin poprosił też Jezus. 

Miłosierdzie Boże jest swoistym zmartwychwstaniem. Ile razy zadręczamy się swoimi grzechami, dokonujemy swoistego samooskarżania ze słabości poddając się i mówiąc, że nie dorastamy do Ewangelii. Czasem ludzie przestają się spowiadać zniechęceni brakiem poprawy. „Przecież ciągle mam te same grzechy! Nie potrafię z nimi już walczyć!”. Jesteśmy wtedy w grobie złego myślenia o sobie. To udręcza. Wtedy przychodzi Jezus ze swoim Miłosierdziem dając nowe życie. Miłosierdzie niszczy grzechy. Wyciąga nas z grobu. Jezus mówi, że nie jest ważne zło, które zrobiłeś. Ważne jest to, że chcesz do Niego wrócić. Jego miłość przemienia się w miłosierdzie i wybacza wszystko. Jesteś czysty i masz godność dziecka Boga. Czy to nie cud równie niesamowity jak zmartwychwstanie?

Niedziela Zmartwychwstania 2019 r.

To Słowo będzie połączone z życzeniami wielkanocnymi. A raczej paschalnymi. W Boliwii używa się słowa Pascua na określenie Niedzieli Zmartwychwstania. 

Czytając Ewangelię o zmartwychwstaniu uderzają pewne fakty, które uzdalniają bohaterów, żeby byli świadkami powstania z martwych Jezusa. Pierwsze co prowadzi do pustego grobu i wyjścia ze śmierci to miłość. Maria Magdalena musiała niesamowicie kochać swojego Mistrza. Nawet po tym wszystkim co się stało. Po strasznym i niesprawiedliwym sądzie; biczowaniu i ośmieszeniu; po śmierci na krzyżu i totalnym odrzuceniu Jezusa. Ona idzie trzeciego dnia, żeby zobaczyć Jego zmasakrowane ciało i oddać cześć. Czysta miłość. Gdyby nie ona, nie zderzyłaby swojego ogromnego bólu serca z wyzwalającym faktem zmartwychwstania. Nie poszłaby tam. A tak staje się pierwszym świadkiem pociągającym innych. 

Do fundamentalnych cech pierwszych świadków zmartwychwstania dorzucamy zaufanie do Jezusa. Apostołowie są w czarnej rozpaczy. Ale muszą mieć jakiś płomyk nadziei w sercu. Po czym to poznaję? Przychodzi do nich rozbita Maria Magdalena z nowiną na ustach: nie ma w grobie Pana. Oni nie reagują jak normalni mężczyźni. Przepraszam drogie Panie, ale my, mężczyźni znamy wasz brak zmysłu orientacji w terenie. Powinni powiedzieć jej ze spokojem w głosie, żeby sprawdziła jeszcze raz, bo pewnie nie do tego grobu polazła. A po cichu pomyśleć: Te kobiety zawsze coś wymyślą. Ale Piotr z Janem od razu biegną. Nie wątpią w to, co mówi Maria Magdalena, nie idą, ale biegną. Musiała być w nich nadzieja, że Jezus może wszystko, że mimo tych ogromnych nieludzkich okropności On wszystko wyprostuje pokazując swoją moc. Dlatego biegną.

Życzę Ci, drogi Czytelniku w te Największe Święta wielkiej miłości do Jezusa oraz zawsze nadziei związanej z Nim. Gdy będziesz to miał, staniesz się świadkiem zmartwychwstania. I jak widzimy po życiu pierwszych świadków, Twoje życie się zmieni diametralnie na lepsze.

Niedziela Palmowa 2019 r.

Niedziela Palmowa zawsze jest dniem, kiedy mam skrajnie różne emocje. Z jednej strony wiem, że zaczyna się wypełniać to, do czego prowadził mnie cały Wielki Post. Za chwilę Jezus siądzie do Ostatniej Wieczerzy, pójdzie się modlić na Górę Oliwną, a później sąd i śmierć. Z drugiej strony, kiedy stoimy na procesji z palmami serce jakoś się raduje, bo w końcu ta procesja jest na cześć triumfalnie wjeżdżającego Pana. W sercu jest radość obok smutku.

Zawsze w tym dniu myślę o tych wszystkich ludziach z Ewangelii, którzy rzucają palmy i płaszcze przed Jezusem. Manifestują swoją wiarę wykrzykując „Hosanna!”. Za kilka dni ci sami będą głośno krzyczeć z innymi: „Na krzyż z Nim!”. A przecież to ten sam Jezus. Zaledwie w kilka dni z Mesjasza stał się dla nich kimś, kogo trzeba zabić. Przerażające jest to, że to nie są ludzie, którzy są jacyś inni niż ja; że są skłonni do takich diametralnych rzeczy. To ludzie tacy jak każdy z nas. Myślę, że dzisiejsza Ewangelia ukazuje naszą naturę. Jak blisko nam do zdrady swojego Boga. Zobacz na Piotra i innych w czasie tych ostatnich dni Jezusa. Myślę, że musimy znać nasze skłonności po to, aby rozważniej wybierać w swoim życiu i by być blisko Jezusa. Wiesz dlaczego trzeba być blisko Jezusa? Powiesz, że Ty to nigdy Go nie zdradziłeś. A ja wiem, że Go nie zdradziłeś, bo chcesz być blisko Niego. A On daje Ci łaskę wiary i wierności. 

V Niedziela Wielkiego Postu 2019 r.

W sytuacji z dzisiejszej Ewangelii bardzo porusza mnie jeden fakt. Spokój Jezusa. Jest On bliski śmierci. Szukają na niego haków. Musi wypowiedzieć się przeciw misternie zaplanowanej propagandzie elit żydowskich. A On jest spokojny. Kiedy zostaje sam z kobietą delikatnie do niej mówi. Nie rusza Go wcześniejszy ogrom nienawiści, a tym bardziej ogrom biedy osoby, którą chcieli zabić za cudzołóstwo. Mówi: Ja też Ciebie nie potępiam, masz nowe życie. Nie popsuj tego.

Kiedy grzeszymy i upadamy w jakieś duchowe bagno to póżniej miotamy się i robimy tragedię. Myślimy, że Bóg jest na nas zły, obrażony, sfochany i nie chce nawet w naszą stronę spojrzeć. Szykuje karę w postaci jakiegoś nieszczęścia lub wojska niebieskiego, żeby sprać nam… skórę. Nic bardziej mylnego. Bóg w spokoju czeka na Ciebie. Wie, jaki jesteś. Smuci się i boleje,że się skrzywdziłeś, ale wciąż Cię ogromnie kocha. Czeka tylko aż do Niego przyjdziesz i z zaufaniem spojrzysz Mu w oczy. To dokonuje się podczas każdej spowiedzi. To spotkanie z Miłością. Bóg ze spokojem mówi wtedy: Idź i proszę, nie grzesz więcej. 

IV Niedziela Wielkiego Postu 2019 r.

Dziś przed Mszą w naszej kaplicy w Rio Blanco pomyślałem, że ta Ewangelia jest pierwszą, jaką pamiętam ze swojego dzieciństwa. Nie wiem ile miałem wtedy lat. Pięć, sześć, może siedem? Stałem z rodzicami w kościele i kminiłem o co chodzi z tymi braćmi. Moje pierwsze zetknięcie się z Ewangelią. I bardzo dobrze, bo ta Ewangelia mówi tak dużo o Bogu. Pokazuje jaki jest i jaki jest w stosunku do nas. Myślę, że zrozumienie tego prowadzi do dobrej wiary – do sytuacji, kiedy wiara wypływa z miłości a nie wpada w kierat obowiązków pod tytułem „muszę” i „trzeba”. 

Odnosząc się do tego odkryliśmy z bierzmowanymi nowy termin na naszych spotkaniach. Mówiliśmy, że wiara może być tylko obowiązkiem. Wtedy jest nudno i bez sensu. Piszę ich wyrażeniami. Ale jak się Boga kocha i jest Osobą, z którą się spotykasz i która zawsze Cię kocha i akceptuje to rodzi się wiara, w której wszystko się chce. Nazwaliśmy, że ta wiara to jest buena fe – dobra wiara. Robimy wszystko, żeby nasza wiara przemieniła się w buena fe. To znaczy słuchamy tego, co mówi do nas Bóg.

Dzisiejsza Ewangelia w tym świetle pokazuje genialność Boga. Kto nie tylko wysłucha, ale i usłyszy stwierdzi: Takiego Boga to ja chcę mieć. Wiem, że zawsze jestem przez Niego kochany i chcę go kochać. I się pojawia buena fe. Rzeczywiście, spójrz w tej przypowieści na Ojca, który, jak wiemy, symbolizuje Boga. Ojciec zawsze czeka. Jeśli wybiegł przed dom powitać marnotrawnego syna to znaczy, że zawsze go wypatrywał. Dzień za dniem. Tysiące spojrzeń w okno i tyle samo zatrwożeń przy każdym ujadającym psie – To może on? Ojciec kocha syna ponad wszystko. Dopełnia to obraz spotkania. Ojciec widzi brudnego, śmierdzącego syna w łachmanach. Ale nie pyta co się stało i nie rozlicza z połowy majątku, którą powinien zainwestować. On bierze go i wprowadza do domu. Daje szatę i robi imprezę. Nic nie jest ważne, poza jednym. Wystarczy, że wrócił. Czy taki Ojciec nie rodzi dobrej wiary? Czy nie chcesz z Nim być ciągle w relacji? I co najważniejsze, czy pracujesz, by już nie robić wielkich głupstw jakimi jest odejście i przegranie wszystkiego?